BLUE

สุขุม ละเอียด
เป็นแรงบันดาลใจ
สบายตา ปลอดโปร่ง
.
.
.
.
.

“ถ่ายไว้ทำไมเยอะ”
“สวยนะ ชอบ เราเคยอ่านเจอในหนังสือที่เขาเก็บภาพก้อนเมฆทุกวัน ทุกวัน รูปร่างไม่เหมือนกันเลย ล้างรูปออกมา เขียนวันที่กำกับ พอแปะรวมกันแล้วเหมือนท้องฟ้าผืนใหญ่เลย เราจะทำแบบนั้นบ้าง แปะไว้บนเพดาน”
เขายิ้มตาหยีพลางหัวเราะในลำคอ เธอมองฟ้า ไม่กี่นาทีถัดมาก็ยกอุปกรณ์ถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพก้อนเมฆลงในอุปกรณ์สี่เหลี่ยม รอยยิ้มระบายหลังเสียงชัตเตอร์ หน้าม้าฟู ๆ พลิ้วอย่างขี้เกียจก่อนเธอจะหันมามองเขาบ้าง และอวดภาพเมื่อครู่
“นี่เหมือน…โดนัท มีรูตรงกลาง” ก้อนเมฆอาจทำให้เธอหิว
“ก้อนเมฆ”
“โดนัท”
“ไม่ใช่โดนัทแล้ว” เขายิ้ม ยกมือชี้ไปยังก้อนเมฆที่เพิ่งโดนเปรียบเปรยแล้วสลายจากการเป็นก้อนโดนัท
“แปลงร่างเป็น…ฟลามิงโก” เธอบอกเสียงตื่นเต้น
“เดี๋ยวก็หมดอายุ”
“…”
“เดี๋ยววันนี้มันก็หมดอายุ”
“อีกแปดชั่วโมงหกสิบนาที”
“อ่าฮะ”

ก้อนเมฆลอยตัวเอื่อย ๆ สายลมทำใบไม้กระทบกัน อากาศแห้งปนชื้น กลีบสีเหลืองของดอกคูณปลิดปลิวมาถึงขากางเกงของเขาโดยที่ไม่มีใครสังเกต
“ก้อนเมฆจะลอยไปไหน” เธอประสานมือไว้รองศีรษะ คราวหน้า วันที่อากาศดี เธอวางแผนจะพกเสื่อรองนั่งมาด้วย ยอดหญ้ามันระคายผิวเกินไป
“ไม่ค่อยรู้เรื่องก้อนเมฆน่ะ”
“มันลอยไปรวมกัน? แต่ก็พบว่ารวมกันไม่ได้? แล้วก็แปลงร่าง? …” น้ำเสียงเหมือนนักพากย์การ์ตูนพลางทำไม้ทำมือประกอบ
เขาเงียบ ไม่น่าจะเห็นด้วย

“ชอบท้องฟ้าตอนไหนมากที่สุด”
“ตอนที่ท้องฟ้ากับทะเลเป็นสีเดียวกัน” คำตอบเดียวกับหนึ่งร้อยห้าสิบเก้าครั้งที่แล้วที่เขาเคยถาม
“แล้วคุณ”
“ตอนที่มืดที่สุดครับ”
“เพราะคุณชอบดูดาว”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s