ปู่

ปู่บอกว่าปีหน้าปู่ก็ร้อยปีแล้ว ไม่รู้ว่าปู่พูดด้วยน้ำเสียงแบบไหน
ทุก ๆ ปีที่เราไปเยี่ยม ปู่ตัวเล็กลงเรื่อย ๆ เดินไม่เก่งแล้ว สายตาก็ไม่ค่อยดี
ปู่ไม่อยากกินข้าว แค่เห็นก็เบื่อแล้ว แต่เราบอกจำเป็นต้องกิน ไม่งั้นคงอ่อนแรงกว่านี้
พ่อซื้อนมมาให้ปู่ เราก็ถาม ทำไมไม่ซื้อกล่องใหญ่ พ่อบอกว่ากล่องเล็กแหละ ปู่กินไม่มากเดี๋ยวกินไม่หมด
เออ นั่นเป็นความใส่ใจเล็ก ๆ ที่เราไม่ได้นึกถึง
ปู่เจอเรา ตอนเขายิ้มให้ มือยื่นมาลูบผมเรา ตอนนั้นเราเฉย ๆ แต่พอกลับมาบ้านความรู้สึกคิดถึงจู่ ๆ ทำเราน้ำตารื้น
รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นบ่อยครั้งทำให้เราชื่นใจ แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเอง
เรารู้ว่าตัวเองชวนคุยไม่เก่ง มัน awkward จนรู้สึกว่าตัวเองแย่ที่ไม่รู้จะชวนปู่คุยเรื่องอะไร
ปู่บอกว่าไม่เคยเห็นทะเล เราก็อยากพาเขาไปทะเลสักครั้ง ปู่ถามว่าป้ามีลูกคนหนึ่งใช่ไหม เราก็ตอบมีสองคนแล้ว
ปู่ยังคิดอยู่ว่าค่าโดยสารจากตรงนี้ไปตรงนั้นห้าหรือสิบบาทนะ เราตอบว่าแพงกว่านั้น
จู่ ๆ ก็รู้สึกเดียวดายขึ้นมา
เหมือนเราอยู่ในโลกความทรงจำกันคนละใบ
ปู่ถามว่าจำย่าได้ใช่ไหม แล้วขอให้ย่าคุ้มครอง